200809061421論源(2006/11/22)

2008/09/06初版;2016/10/27修訂(重編版面,補遺,移除超連結,增訂藏文)2020/11/01三版(藏文改採泰式分散對齊,此段無ཏྲེ་ཧོར།四家注)

論之本文——p. 01812

《三摩地王經》云:「諸人病已身遭苦,無數年中未暫離,彼因重病久惱故,為療病故亦求醫。彼若數數勤訪求,獲遇黠慧明了醫,醫亦安住其悲愍,教令服用如是藥。受其珍貴眾良藥,若不服用療病藥,非醫致使非藥過,唯是病者自過失。如是於此教出家,遍了力根靜慮已,若於修行不精進,不勤現證豈涅槃。」

p. 01902

tib.p. 02504

ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། མི་དག་ན་ཞིང་ལུས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ལོ་གྲངས་མང་པོ་རེས་འགའ་མ་ཐར་བ། དེ་ནི་ཡུན་རིང་ནད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པས། ནད་རྣམས་གསོ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སྨན་པ་བཙལ། ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ཡིས་བཙལ་བ་ཡིས། སྨན་པ་མཁས་ཤིང་རིག་པ་དེ་རྙེད་དེ། དེས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་ནི། སྨན་འདི་གཏང་བར་གྱིས་ཞེས་བྱིན་པ་དང༌། སྨན་མང་བཟང་ཕཔས་པ་དེ་བླངས་ནས། ན་བ་འཚོ་བར་འགྱུར་བའི་སྨན་མི་འཐུང༌། སྨན་བསམ་ལན་སྨན་གྱིས་མ་ཉེས་ཏེ། ནད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉེས་པ་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་བསྟན་པ་འདི་ལ་རབ་བྱུང་སྟེ། སྟོབས་དང་བསམ་གཏན་དབང་པོ་ཀུན་རིག་ནས། བསྒོམ་པ་ལ་ནི་མངོན་པར་བརྩོ་ན་མི་བྱེད། །རིགས་པར་མི་བརྩོན་ག་ལ་མྱ་ངན་འདའ།

tib.p. 02512

論源紀錄——

T15No.639

高齊天竺三藏那連提耶舍譯《月燈三昧經》卷二:

如人患身痛,多年苦逼惱,是病經時久,求醫欲治療。
是人數推訪,便遇得良師,醫愍授好藥,汝服則令差。
是人得妙藥,不服病不癒,非是醫藥咎,當知病者過。
於此法出家,讀誦道品教,行修不相應,何能得解脫。

前一則 下一則

回應
    沒有新回應!
關鍵字